รัก,สงสาร และอาลัย
ไม่ใช่ลูกก็เหมือนลูก
    นัด...นัฎยา แสงทัศน์ คือ ผู้หญิงแกร่ง ผู้มีจิตสาธารณะ ที่พ่อกำลังจะพูดถึงด้วยความรู้สึกที่ตื้นตัน เศร้า ด้วยความรัก สงสารและอาลัย เป็นที่สุด
    คุณตาครับ..น้า "นัด"เสียแล้ว หลานโทรศัพท์บอกในช่วงเช้า เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่พ่อต้องตกตะลึงกับข่าวที่ได้รับ ....อึ้งอยู่นาน วางโทรศัพท์ นั่งอยู่กับที่เช่นนั้น นิ่ง และนาน มารู้สึกตัวเมื่อบุตรสาวคนเล็กโทรมาจากสตูล....คำแรกที่ถาม...พ่อทราบแล้วหรือยัง นัด..เสียชีวิตแล้ว.....พ่อจะไปรดน้ำศพหรือไม่จะมาขับรถให้
    ทราบแล้ว....คงไม่ต้องมารับ..พ่อจะมาเอง...แต่ไม่ใช่วันนี้ ขอเวลาพ่ออีกนิด..พ่ออายุมากแล้ว ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา
    วันรุ่งขึ้น คุณชัยวุฒิ ศิวายพราหมณ์ ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์มติชนประจำจังหวัดสุราษฎร์ธานีโทรศัพท์สอบถาม อยากทราบว่า นัฏยา แสงทัศน์ เป็นอะไรกับประวิทย์ แสงทัศน์ ตอบว่าเป็นลูกสะใภ้...และบอกกับทุกคนเสมอมาว่า นัด ไม่ใช่ลูกแต่เหมือนลูก เพราะ "นัด"ให้ความเคารพนับถือ เหมือนพ่อคนหนึ่ง ซึ่งนัดทราบดีว่าพ่อรัก ห่วงใยและเมตตา "นัด" เหมือนลูก จะเห็นได้ว่า "นัด"ใช้นามสกุล แสงทัศน์ จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต เป็นการตกลงกันระหว่างพ่อกับนัด
    นัด... เป็นคนพูดน้อย จริงจัง จริงใจกับทุกคน มีความทรหดอดทนเป็นเลิศ ชีวิตแกร่ง และเป็นนักต่อสู้ อุทิศตนเพื่อสังคม มีอุดมการณ์เหมาะสมกับการศึกษาที่สำเร็จทางด้านสื่อสารมวลชน นัด...เคยบอกพ่อว่า ชอบข้อเขียนของ สมบูรณ์ วรพงษ์ ที่เขียนไว้ว่า " ครูมาลัยพูดไว้ประโยคหนึ่ง ที่นักหนังสือพิมพ์รุ่นใหม่ต้องจดจำไว้ว่า งานหนังสือพิมพ์เป็นงานหนัก และเป็นงานที่ยาก ต้องทนอดและอดทน" "นักหนังสือพิมพ์ต้องอย่าให้เขากลัว อย่าให้เขาเกลียด อย่าให้เขาดูถูก แต่ให้เขายำเกรง เพราะเขาคิดว่า...มันซื้อไม่ได้ คนนี้ลูบคมไม่ได้มันรู้ทัน"

    ในหนังสือพิมพ์ แหลมไท ฉบับย่างเข้าปีที่ 10 วันที่ 5 มีนาคม วันนักข่าว ในฐานะ นัด เป็นบรรณาธิการ จึงมีข้อเขียนเป็นกาพย์ยานี 11 ในหัวข้อ "คนข่าว"ว่า
    ทันที่ลืมตา สืบเสาะหาซึ่งเรื่องราว
เจาะลึกข่าวโฉ่ฉาว ที่กระทบใจประชา
เกาะติดทุกเรื่องร้อน แม้ยามนอนคอยผวา
หวังให้ได้ข่าวมา สื่อความจริงให้คนยิน
หิวข่าวมาก่อนข้าว เหงื่อหยดพราวลงโลมดิน
กระทบพวกโกงกิน จวกคนโฉดโกงมวลชน
นี่หนาหมาเฝ้าบ้าน กัดคนพาลไปทุกหน
สัตย์ซื่อแม้เจ็บ-จน ไม่ให้เหยียดดูหมิ่นมาน
นกน้อยในไร่ส้ม ถาโต้ลมอย่างอาจหาญ
โผผินบินทะยาน เหล่านกน้อยที่แสนดี
ไกลหวังก็ยังหวัง ยืนหยัดยังอยู่อย่างนี้
ไม่ตายวายชีวี จะตีแผ่แต่ความจริง
นี่คือตัวตนที่แท้จริงของ นัฏยา แสงทัศน์
"ยิ่งระลึกยิ่งรู้ชัด ความตาย
ฉุดพรากจากเราหาย ลับแล้
สินทรัพย์นับนอกกาย อีกลูก เมียแฮ
ไม่ติดตามแน่แท้ หมดแค่เชิงตะกอน"
    สงสาร อาลัยยิ่ง.... นัดจากพ่อไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ นัด ลูกคือผู้กล้า ที่ต่อสู้เพื่อความเป็นธรรม แม้อายุจะย่างเพียง 33 ปี แต่นัดเคยยืนเคียงข้างคอยซับน้ำตาให้กับผู้ยากไร้ตลอดมา นัด เป็นนักสื่อสารมวลชนโดยแท้ ไม่มีประวัติด่างพร้อย เป็นนักหนังสือพิมพ์ ที่ยืนหยัดทระนง
    พระอาทิตย์ลับฟ้าแล้วยังขึ้นมาใหม่ได้ เพลงที่แสนไพเราะเมื่อจบแล้ว ก็ขึ้นต้นใหม่ได้ ดอกไม้บานแล้วโรย ไม่นานก็มีช่อใหม่มาแทนที่ แต่ลูกนัด จากไปแล้วไม่มีวันกลับมาอีก
กลิ่นธูป ควันเทียน เสียงสวดพระอภิธรรม เสียงร่ำไห้ ไม่สามารถปลุกให้นัดตื่นฟื้นขึ้นมาได้ นัดอยู่คนละโลกกับพ่อเพียงชั่วคราว นัดไปสู่สัมปรายภพแล้ว จบการทำงานที่แสนรัก ขอกุศลผลบุญที่นัดได้กระทำไว้ จงดลบันดาลให้ดวงวิญญาณของลูก....จงสู่สุคติภพ
นอนหลับฝันดีเถิดลูก นัด....พ่อประวิทย์ ยังรัก สงสาร อาลัย..ไม่เสื่อมคลาย

พ่อ ประวิทย์ แสงทัศน์